Filmhuis Calle Malaga

In Calle Málaga, de derde speelfilm van de Marokkaanse regisseur Maryam Touzani (haar kennen we nog van Adam en The Blue Caftan), speelt de 80-jarige Spaanse steractrice Carmen Maura een oudere vrouw die weigert achter de geraniums te gaan zitten.

Maria is in de zeventig en woont haar hele leven al in de Spaanse wijk van de Marokkaanse havenstad Tanger. Ze is er geboren en ze wil er ook sterven, want dit is haar thuis. Maar dan komt haar dochter Clara op bezoek en die heeft slecht nieuws. Clara, verpleegkundige in Madrid, kampt met de naweeën van een vechtscheiding. Ze moet twee jonge kinderen onderhouden en zit behoorlijk in geldnood. Ze heeft dan ook besloten dat Maria’s appartement aan de Calle Malaga, dat op Clara’s naam staat, in de verkoop gaat. Ze heeft voor haar moeder ook al een plekje in een verzorgingshuis geregeld. En als ze dat niet wil mag ze ook mee naar Madrid.

Maria is het absoluut niet eens met de plannen van haar dochter. Ze probeert het nog wel even in het verzorgingshuis (wat een paar prachtig pinnige scènes oplevert), maar ze voelt zich vreselijk betutteld en van haar vrijheid beroofd. Ze besluit terug te keren naar haar - inmiddels leeggehaalde - appartement, waar ze bijzonder creatieve manieren verzint om geld te verdienen om haar geliefde meubilair terug te kunnen kopen. En zo komt ook de romantiek nog op haar pad.

Tussendoor bevat de film een stuk of wat aardige scènes waarin Maria bezoekjes brengt aan haar jeugdvriendin Josefa, inmiddels een non die de gelofte van stilte heeft afgelegd. Maar Josefa weet met haar blikken heel goed duidelijk te maken hoe ze denkt over gevloek of over Maria’s uitweidingen over haar liefdesleven.

‍Calle Málaga, winnaar van de publieksprijs op het filmfestival van Venetië, wordt gedragen door het prachtige spel van Carmen Maura. Mede door haar indrukwekkende acteerprestatie is de film een hartverwarmende ode aan Maria’s levenslust.

Kom, we laten eens een Duitser aan het woord: “Man könnte den Film schnell als Feel-Good-Movie abtun. Touzani gelingt hier etwas Schwieriges: Sie erzählt von Alter, Einsamkeit, Selbstbestimmung und familiären Konflikten –also von durchaus schweren Themen – und tut das mit Leichtigkeit, Humor und großer Wärme. Der Film ist lustig, traurig und klug zugleich. Und selbst wenn all das nicht überzeugen sollte: Carmen Maura zuzusehen, wie sie diese störrische, lebenshungrige María spielt, ist allein schon das Eintrittsgeldwert.“ Aldus de recensent van filmrezensionen.de die de film waardeerde met een 9.

Volkskrant ★★★★ 'bitterzoete ode aan de oude dag, met een prachtrol voor Carmen Maura'
Cinemagazine ★★★★ 'Een prachtige warme en romantische film met een duidelijke boodschap'
Trouw ★★★ 'Carmen Maura (80) draagt film over tedere liefde op oudere leeftijd'